“Jesteś dla mnie kimś w rodzaju Kowboja”

[foto - Flickr]

[Melorecytacja zwrotek przez kowboja-ranchera, który oporządza swoje bydło o zachodzie słońca na swoim rancho. Zachód słońca, melancholijne ciepłe barwy i pustka na horyzoncie podkreślają wewnętrzną pustkę w sercu bohatera.]

Gdy na prerii czarne chmury
zasnuwają moje ranczo
moje bydło nieszczęśliwe
smutne razem ze mną łka

Ty odeszłaś, odjechałaś
Wielkim autem do Las Vegas
Hen do świateł oraz kasyn
Został tylko twój mokasyn

[W refrenie wkracza chór bydła, które wystawiając łby zza zagrody wyśpiewuje refren.]

ref.
Jesteś dla mnie kimś w rodzaju kowboja
jesteś dla mnie przewodnikiem stada
Bo jak dotąd byłaś zawsze tylko moja
Dobry kowboj swego bydła zaś nie zjada

A pamiętam tamten moment
kiedy lasso ci podałem
Jechaliśmy poprzez prerię
Dla mnie było to jak ferie

Moje serce, suchy kaktus
Prerii dziecko, syn saloonu
Spustoszyłaś wokół wszystko
Byłaś sławną tenisistką

ref.
Jesteś dla mnie kimś w rodzaju kowboja
jesteś dla mnie przewodnikiem stada
Bo jak dotąd byłaś zawsze tylko moja
Dobry kowboj swego bydła zaś nie zjada

Zapłaciłem swoją cenę
Bydło moje zaniedbałem
Tak mi w głowie zawróciłaś
ja tak bardzo cię kochałem

Kaktus wkroczył w porę suchą
Kiedy preria znowu pusta
Teraz nawet zwojek drutu
Przypomina twoje usta

ref.
Jesteś dla mnie kimś w rodzaju kowboja
jesteś dla mnie przewodnikiem stada
Bo jak dotąd byłaś zawsze tylko moja
Dobry kowboj swego bydła zaś nie zjada

Małe i głupie, ale własne:

Po ile tyle?
tyle co tyle
tyle za tyle?
Bo to aż tyle
Tyle za tyle, ale nie tyle!
Tu tyle tyle
To wezmę tyle.

To tyle

W literaturze science-fiction ciężko o dobrą poezję.  Autorzy zazwyczaj unikają jej wprowadzenia. Ale czasem jak już wrzucą coś to robi zazwyczaj wrażenie. Kiedyś pisałem o wierszu w opowiadaniu Requiem -- Heinleina. Dziś o wierszu z opowiadania Raya Bradburego:

There Will Come Soft Rains

There will come soft rains and the smell of the ground,
And swallows circling with their shimmering sound;

And frogs in the pools singing at night,
And wild plum-trees in tremulous white;

Robins will wear their feathery fire
Whistling their whims on a low fence-wire;

And not one will know of the war, not one
Will care at last when it is done.

Not one would mind, neither bird nor tree
If mankind perished utterly;

And Spring herself, when she woke at dawn,
Would scarcely know that we were gone.

Autorką wiersza była Sara Teasdale. Wiersz powstał około 1920 roku. Wymowa jego jest wyraźnie pesymistyczno-pacyfistyczna w otoczce snu. Powstał po doświadczeniach I Wojny Światowej i doskonale [niestety] wpisuje się w klimat kolejnych, a najlepiej opisuje tę ostatnią, która dopiero nadejdzie i zakończy wszystkie inne.  Wiersz ma piękny rytm i nostalgiczną nutę…

… bo świat bez nas będzie się toczył dalej.

Opowiadanie Bradburego doczekało się UWAGA radzieckiej ekranizacji. I to ekranizacji na świetnym poziomie… co jak co, ale pod cenzurą udało się czasem coś stworzyć. Radzieccy władcy chylącego się ku upadkowi imperium pozwalali głosić antynuklearną propagandę… bo mieli mniej bomb Ale wrażenia estetyczne genialne. Ruscy mają talent do SF:

Будет ласковый дождь

www.youtube.com/watch?v=t113Z3BBPP8

materiały bonusowe:

• komiks na podstawie opowiadania -- niestety w nie najlepszej jakości ;/

• fragment gry Fallout 3 w którym pojawia się wiersz

• oryginalne słuchowisko z lat 50tych

Mega bonusem jest coś całkowicie przerażającego- maska gazowa dla dzieci stylizowana na Myszkę Miki wyprodukowana w latach 40tych. Jak z mrocznych horrorów.

Na odwrocie napiszę swój pierwszy wiersz
Wiersz na odwrocie
Na stronie “B”, na rewersie, na ciemnej stronie księżyca
Której nikt nigdy nie widział
Tam gdzie wrony zawracają
I odwracam głowę od własnych myśli.

Bo życie też musi mieć swoje drugie oblicze
Takie jakim stać się mogło gdyby moneta upadła inaczej.

Napiszę swój pierwszy wiersz na odwrocie
Chwiejnym pismem na odwrocie karty
Zadrukowanej bezszeryfową czcionką Arial Bold.

Napiszę swój pierwszy wiersz na odwrocie
Z dużą ilością odręcznych skreśleń.

Wiersz zawsze w odwrocie.